یاد می گیری

یاد می1 سخت و محکم باشی و احساس را از چرخهی زندگیات، خارج کنی؛
وقتی بارها زیرِ رگبار مشکلات و مصیبتها و لابهلای سختترین ثانیهها، در حالی که عمیقا کم آوردهای؛ به اطرافت نگاه میکنی و میبینی که بیپناهی و هیچکس را کنارِ خودت نداری!
آنوقت است که با خیالِ راحت، بیخیالِ خواستنِ آنهایی میشوی که در سختترین روزهای زندگیات، تو را ندیدند و حتی صدای فروپاشیات را نشنیدند!
اجازه میدهی آدمهای رفته، فراموش شوند و بعد از آن، حفرههای خالیِ قلبت و جای خالیِ آدمها را با ضمادِ منطق، پر میکنی...
از یک جایی به بعد، بزرگ میشوی،
آنقدر که دیگر بودن یا نبودنِ آدمها برایت فرقی نمیکند...