فرق داره...

چند سال پیش، یکی از اطرافیانم بهم گفت: چر از این همه اتفاق درس نمیگیری، چه فرقی با گذشتت کردی؟ بازم مثل همون موقع داری بچه گانه انتخاب میکنی. بهش گفتم: خیلی چیزا تغییر کرده و با تغییرشون منم بزرگ شدم و درسته که دارم با احساسم پیش میرم اما این کارم از رو خامی و بچگیم نیست، آگاهانه دارم تصمیم میگیرم و به همه جوانب مسائل فکر میکنم. بهم گفت: تصمیمی که با آگاهی گرفته بشه، اگه اشتباه باشه، شکستش خیلی سنگینه، خیلی و دیگه نمیتونی جبرانش کنی.

 اون موقع حرفش فقط برام یه جمله ی جالب بود و معنیش رو نفهمیدم. اما امروز با همه ی وجودم تفاوتش رو حس میکنم...

  وقتی از طبقه ی اول یه ساختمون بیفتی پایین، نهایتش کمی درد میکشی و خاکی میشی، یا تو بدترین حالت دست و پات میشکنه، ولی میتونی بعد مدت خیلی کوتاهی دوباره بلند شی، گرد و خاکو از خودت بتکونی، رو پاهای خودت بایستی و به راهت ادامه بدی. اما هرچقدر بری بالاتر، سقوط برات دردناک تر و نابودکننده تر میشه و وقتی تو چیزای که بهشون فکر کرده بودی و همه جوره به درست بودنشون اطمینان داشتی، اشتباه میکنی یا به هر دلیلی شکست میخوری، مثل این میمونه که از بالای بلندترین برج دنیا در حال سقوط باشی. دیگه فرق نمیکنه که خودت اشتباه کردی و پات لغزیده، یا اینکه یکی دیگه مقصره یا هلت داده؛ تنها چیزی که اون لحظه میبینی و حس میکنی شکست و ترسه، اونقدر وحشت برت میداره، اونقدر همه ی وجودت میلرزه که تو حتی نمیتونی فکر کنی که شاید اون پایین، رو سطح نرمی بیفتی یا میونه ی راه به چیزی گیر کنی و نجات پیدا کنی، سقوط از بالای بلندترین برج دنیا اونقدر هراس آوره که تو همون میونه ی راه، وقتی بین آسمون و زمین معلقی، قلبت از حرکت می ایسته و زندگیت تموم میشه و حتی نمیتونی به این فکر کنی که ممکنه خدا دو تا بال بهت بده تا پرواز کنی و بالاتر بری...

برگرفته شده از وبلاگ 

حدیث دل : چقدر این مطلب به دلم نشست ،

وقتی چیزی رو با درستی و اطمینان انتخاب می کنی و اون چیزی که در باورت درسته یک دفعه نادرست در میاد چقدر درون ادم رو ترس فرا می گیره ترس از اشتباه باعث میشه بیشتر سقوط کنی !  اما نمی دونی خدا جایی میون همون راه سقوط ایستاده ! شاید باید چشمایی که ازشدت ترس بستی رو بازکنی و دست خدا رو بگیری مطمئنا به سلامت فرود میایی،مهم نیست دیگران چی می گن و یا چه  جوری قضاوتت می کنند ریا کار خطابت می کنند یا ... چون هیچ وقت نمی تونی همه مردم رو از خودت راضی نگهداری باید با اعتقادات خودت افتخار کنی و نترسی